حقیقت دارد که مردم همیشه در پاریس خندانند؟-گفتاورد از کتاب کاندید
در این مطلب، تکه‌ای کوتاه اما کاملا رسا از کتاب «کاندید»، با نام کامل «کاندید یا خوش‌باوری» را با هم مرور خواهیم کرد. کتابی که خودش هم بسیار کوتاه است و رمانی در حدود صد و اندی صفحه‌ی پالتویی محسوب می‌شود. این داستان جذاب، اثر فرانسوا ماری آروئه ملقب به «ولتر»، یکی از نویسندگان و اندیشمندان قرن هجدهم فرانسه است که نقشی جدی در سردمداری و نظام‌بندی عصر روشنگری داشت. او هم‌چنین در حوزه‌ی سیاست هم وارد بود و در انقلاب کبیر فرانسه حضوری مهم و تاثیرگذار داشت. ولتر از ادیبانِ فیلسوفی بود که توانست فلسفه را وارد آثار داستانی کند و گزنده‌ترین نقدهای اجتماعی را به دو نهاد مهم قدرت، یعنی دین -به مثابه کلیسا- و دولت زمانه‌ی خود -به مثابه نظام سرمایه‌داری- وارد کند. ایدئولوژی خاصی که مشخصاً در رنسانس اروپایی ریشه دارد و می‌توانیم آن را به وضوح در گفتاورد زیر شناسایی کنیم. نکته‌ی بارز فرمی آثار ولتر هم که باز در گفتاورد زیر مشخص است، طنزی سیاه و جانکاه است:
کاندید پرسید: حقیقت دارد که مردم همیشه در پاریس خندانند؟
کشیش پاسخ گفت: بله! اما از روی دلخوری و عصبانیت؛ زیرا مردم با قهقهه‌های بلند از همه چیز می‌نالند. اینجا حتی نفرت‌انگیزترین کارها را با خنده انجام می‌دهند...
۰ بازدید
مطالب مرتبط
دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است.