نقد و بررسی رمان «مرگ ایوان ایلیچ»

مطالب مرتبط

۲۴ فروردین ۱۴۰۴

• جملات کتاب

جملاتی از کتاب مرگ ایوان ایلیچ اثر لئو تولستوی

نویسنده: فرگل چاوشی

۱۸ دی ۱۳۹۹

• معرفی کتاب

سایه سنگین خانم الف؛ پاسبان حریم عشق

نویسنده: علی حکیم‌الهی

۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۰

• جوایز ادبی

نویسنده‌هایی که نوبل لیاقتشان را نداشت!

نویسنده: علی علیرضایی

دیدگاه‌ها(۱۱)

1. سعید

   ۳۰ خرداد ۱۴۰۱

   من دوسش داشتم.اوایلش ی کم چون اسمای روسی داشت سختم بود.کم کم از تعداد شخصیت ها کم میشه. جالب اینجاست با اینکه میدونیم قرار ایوان بمیره(چون نام کتاب همینه) ولی ب خوندنش ادامه میدیم. یکی از مهلک ترین جملات کتاب در همون اوایل داستانه ک یکی از دوستان میگه"مرگ که به سراغ من نیومده"به سراغ ایوان اکمده!انگار هممون همینیم انگار مرگ برای همسایست ونه ما. آخرای داستان و قسمت پذیرش مرگ‌توسط ایوان هم برام جذاب بود.مرحله انکار و خشم و ... که به خوبی در داستان توسط تولستوی بش اشاره شده. کلا تلنگر خوبی بود برام.ک مرگ ب سراغ منم میاد.

   1. Negar

      ۱۹ بهمن ۱۴۰۱

      ?

   2. Fatima

      ۲۲ بهمن ۱۴۰۱

      کتاب زیاد میخونی نه؟

      1. امین

         ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴

         آره خیلی

2. @ketab.gasht

   ۱۱ شهریور ۱۴۰۱

   چقدر خوب و مفصل تمام عناصر و قسمتها را تحلیل کردید، هر بخش که میخواندم همان فکرها و احساسی که بعد از خواندن آن قسمت کتاب داشتم را به یاد آوردم. دمتون گرم

3. سعید

   ۲۷ اسفند ۱۴۰۳

   به نظر من تیر خلاصه اونجا میزنه که در لحظه پایانی قبل از مرگ میگه، بلخره مرگ تمام شد، یعنی زندگی خوده مرگه و ما داخل مرگ هستیم و خبر نداریم و بعد از اینکه روح از بدن جدا میشه به اون حس خوب میرسه و میگه بلخره مرگ تموم شد . خیلی جالب بود

4. میثم

   ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۴

   به نظرم پنج گانه مرگ خیلی قشنگ توضیح داده شده در مورد این اثر، ایوان ایلیچ بیشتر درگیر کار بود تا خانواده تا اینکه مرگ اومد سراغش و تازه در مرحله پذیرش به ارزش خونواده پی برد

5. رضا

   ۱۵ خرداد ۱۴۰۴

   خیلی ضعیف بود

6. Farshidvahdat

   ۲۹ خرداد ۱۴۰۴

   انتظار یک اثر جذاب تر از این را داشتم . با چالش ها .اتفاق ها و نکات مهم تر

7. مارال هادی‌پور

   ۱۶ تیر ۱۴۰۴

   «گاهی شرار امیدی در دلش می‌درخشید و گاهی دریای آشفته‌ی ناامیدی بود و درد و مدام اندوه سیاه که جانش را می‌گزید. تنها که می‌شد، سخت افسرده بود و می‌خواست کسی را صدا کند تا همدمش باشد.» در رمان کوتاه لئو‌تولستوی، بحران زمانی آغاز می‌گردد که ایوان ایلیچ قاضی صاحب منصب دادگستری به بیماری سختی مبتلا می‌شود. تولستوی به زیبایی تمامی لحظات پر از غم و درد و توهم ایلیچ را آنچنان توصیف نموده است که گویی خودش بجای ایوان در بستر بیماری بوده است و همه‌ی آن رنج‌ها را متحمل شده است. « اولین بار از سخنان پزشک نتیجه گرفت که حالش وخیم است. دلش سخت به حال خودش سوخت و کینه‌ای شدید را نسبت به پزشکی که اینقدر در برابر این مسأله‌ی خطیر خونسرد بود، احساس کرد. از نظر او تمام درشکه‌چی‌ها و عابران غصه‌‌دار بودند و روی ساختمان‌ها غبار غم نشسته بود. هیچ یک از اطرافیانش نمی‌فهمیدند یا نمی‌خواستند بفهمند و خیال می‌کردند که اوضاع مثل گذشته در جریان است. انگاری گناه از او بود که بیمار شده بود. ایوان ایلیچ بیش از همه چیز، از دروغی رنج می‌برد که معلوم نبود، چرا همه می‌گفتند.؟ می‌کوشید، بهترین لحظات زندگی دلپذیر گذشته‌ی خود را مرور کند اما فقط خاطرات کودکی‌اش شیرین بود و خوشحال کننده. تمام لذت‌ها و شادی‌های زندگی پیش چشمش ذوب می‌شد و به چیزی بی‌مقدار و گاهی پلید مبدل می‌شد. در واپسین روزهای زندگی در سکوت شب با خود کلنجار می‌رود که آیا شیوه‌ی زندگی‌ام شایسته نبود که به این روز افتاده است؟ در انظار مردم، در راه اعتبار و عزت بالا رفته بود اما زندگی با همان شتاب از زیر پایش گذشته و دور شده بود.» تولستوی فلسفه‌ی مرگ و زندگی را در صد صفحه به زیبایی هر چه تمام به چالش کشیده است و خواننده را در لحظه لحظه‌ی تجرب‌های مشترک تمامی انسان‌ها، وارد می‌کند.

8. فاطمه

   ۲۷ مرداد ۱۴۰۴

   داستان جالبی بود ومن اون قسمت از داستان رو که باخودش فکر میکنه که فلسفه زندگیش چه بود وایا راه رو درست طی کرده یا اشتباه بوده وبه این نتیجه میرسه که مرگ ملال آور نیست وزندگی در پس مرگ است وانتهای چاه تاریکی که از مرگ تصور کرده بود روشناییست