نویسنده: مریم مردانی

احتمالا عبارات زیر را علی‌الخصوص این روزها زیاد دیده و خوانده‌اید: با دین یا بدون دین، انسان‌های خوب کارهای خوب می‌کنند و انسان‌های بد کارهای بد. اما برای اینکه انسان‌ها بخواهند با ظاهر خوب کارهای…

اخیرا با شنیدن اپیزودی از پادکست «جافکری» با عنوان «دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم» به موضوع جالبی برخوردم؛ یکی از این دروغ‌های روزمره را در مورد تصمیم به مهاجرت و متعاقبا تعریف انسان موفق می‌دانست.…

ماندگارترین شخصیت از رمان برادران کارامازوف در ذهن من، کاراکتر شیطان است. جایی که طنازانه با ایوان دیالوگ می‌کند و پیشرفت علوم بشری را عامل ترویج خرافات و سختی کار شیاطین می‌داند: همه‌ی ما بر…

شاید با هر بار خوابیدن این امکان را برای بدل‌تان ایجاد می‌کنید که جایگزین شما شود و خود واقعی‌تان را در دنیایی دیگر محبوس سازد. شاید هم شما خود واقعی‌تان هستید که در دنیایی دیگر…

«به خصوص برایت آرزو می‌کنم که خودت باشی»، این نهایت آرزو برای مخاطب در پایان یکی از اشعار ژاک برل است. خود بودن، بی‌پرده و صریح بودن، بدون دغدغه‌ی قضاوت شدن، غایت شجاعت آدمی‌ست.  اما…

تصور اینکه عزیز از دست رفته‌ی ما، هم‌اکنون در جهان دیگری در قید حیات است و به سبک و سیاق خود مشغول زندگی‌ست، حداقل برای من حس مبهمی دارد، از آن دست احساساتی که هنوز…

احتمالا موقعیت‌های زیادی برای شما پیش آمده است که آرزو کنید نسخه‌ی دیگری از خودتان وجود داشت تا در آن شرایط جور شما را بکشد. غافل از آنکه شاید خود فعلی‌تان آرزوی برآورده شده‌ی نسخه‌ای…

کافکا در «نامه‌هایی به میلِنا» می‌نویسد: «عشق در نظر من آن است که تو خنجری هستی که من در درون خود می‌چرخانم». هرچند موافق تکه پاره کردن نثر برخی کتب به چند جمله و نقل…

تاکنون به این موضوع اندیشیده‌اید که چرا ما انسان‌ها موجوداتی کروی شکل و کاملا متقارن مانند یک توپ نیستیم، یا موجودی با چشمانی نواری شکل و متقارن پیرامون سرمان! اگر در عوض گام برداشتن، می‌غلتیدیم…

یک سنگ‌ریزه به شما می‌دهند و ساختمانی که تنها از آن ساخته شده می‌خواهند، شاید حتی بدون حضور شما یا هر فرد و معمار دیگری. یا حتی شاید بدون همان سنگ‌ریزه! پروژه‌ی ناممکنی‌ست. مگر اینکه…